3. Uniform Korps Pontonniers en Torpedisten W. de Vries-Lentsch
Dit is het uniform van Willem de Vries-Lentsch. Het is een Buitenmodel uniform van het Korps Pontonniers en Torpedisten. Bedoeld voor een sergeant bij de school voor reserve officieren (SRO). Het uniform heeft rode biezen op de kraag en op de mouw, en geborduurde emblemen van een onklaar anker op de kraag. Ook zijn de oranje SRO kraagspiegels te zien op het uniform. Op de mouwen zijn zogenaamde bananenschillen aangebracht. Dit zijn rangonderscheidingstekens in de rang van sergeant. Het uniform is op naam van W. de Vries-Lentsch.
Willem de Vries-Lentsch (jr) werd geboren 31 mei 1919 in Nieuwendam. Hij was de zoon van Willem de Vries-Lentsch (sr) en Elizabeth Schreuder. Willem kwam uit een familie van befaamde botenbouwers. Zijn vader won bovendien een bronzen medaille in de “Star” op de olympische spelen van 1936 in Berlijn. En zelf zou hij meevaren tijdens de olympische spelen van 1948. Op 18 september 1939 werd Willem opgeroepen als gewoon dienstplichtige van de lichting 1939 uit Amsterdam. Hij werd ingedeeld bij het Korps Pontonniers en Torpedisten, waar hij de opleiding tot reserve officier ging volgen. Op 2 december 1939 werd Willem bevorderd tot korporaal en op 2 maart 1940 tot sergeant titulair. Sergeant de Vries-Lentsch diende tijdens de mobilisatie in Dordrecht. Hij was ingedeeld bij de 3e Depot Compagnie Pontonniers, gelegerd in de Benthienkazerne. Op 10 mei 1940 rond 04:00 uur in de ochtend werden de militairen in de Benthienkazerne gewekt door vuur van de peletons luchtdoelmitrailleurs bij de Zwijndrechtse bruggen. Niet veel later zouden de eerste Duitse parachutisten landen en zouden de eerste gevechten uitbreken in de stad. Rond 6 uur in de ochtend, werd sergeant de Vries-Lentsch ingedeeld bij een groep pontonniers onder het bevel van luitenant Over. De groep bestond uit vier sergeants: J. Wiesman, G.D. Hoeksema, Q. Groenwegen en W. de Vries-Lentsch.
Ook waren er een stuk of 7 a 8 soldaten aan de groep toegewezen en werd de vrachtwagen bestuurd door Pontonnier Lijn Nijenkamp. De groep kreeg de opdracht om de brugwacht te versterken en terwijl luitenant Over plaatsnam naast de chauffeur, zat de rest in de laadbak achterin. Hoewel de afstand naar de bruggen hemelsbreed niet ver was, moest de wagen vanwege de lengte en de ligging van de brugoprit via de Spuitunnel onder het spoor en de Vlietweg omrijden. Bij de Marnixstraat ging het fout toen de wagen de straat instuurde. Toen één van de banden lekgeschoten werd, kantelde de vrachtwagen waardoor de manschappen eruit vlogen. Wonder boven wonder raakte er maar één militair gewond: De soldaat Koole, die later in het ziekenhuis zou overlijden. De militairen hadden hun bajonetten op de wapens bevestigd en landen bovenop elkaar toen de vrachtwagen kantelde. Dat er dus verder niemand gewond raakte is een geluk geweest.
Intussen liep de groep, zoveel mogelijk dekkingzoekend, de Marninxstraat in richting de Vlietweg.
Daar kwam het opnieuw tot vuurcontact met Duitse parachutisten. Op de Vlietweg werden juist huizen gebouwd en de Pontonniers verspreidden zich in de huizen in aanbouw. Luitenant Over nam dekking in een hoge rioolpijp maar werd al snel getroffen en stierf binnen enkele minuten aan zijn verwondingen. Ook dienstplichtig soldaat Develing sneuvelde en en de dienstplichtigen Bruins en van Ham raakten gewond. Plotseling stonden er drie Duitsers achter sergeant de Vries-Lentsch die schreeuwden dat hij zijn karabijn moest laten vallen. Er viel niets meer te beginnen dan overgave. De sergeanten Wiesman, Groenewegen en een aantal soldaten werden samen met de Vries-Lentsch afgevoerd naar de Zwijndrechtse bruggen, terwijl de gewonden en gesneuvelden achterbleven. Daar voegden ze zich bij de gevangen genomen soldaten van de beide pelotons luchtdoelmitrailleurs. Als snel werden de gevangenen verplaatst naar Zwijndrecht waar zij gedwongen werden om borstweringen te leggen en loopgraven te graven om de weg naar Rotterdam te kunnen beheersen.
In de middag van 10 mei 1940 werden Willem de Vries-Lentsch en de overige gevangen verplaatst naar de christelijke school aan de Admiraal de Ruyterweg. In de bovenverdieping van de school werden de krijgsgevangen ondergebracht terwijl de Duitsers de benedenverdieping bezetten en enige lokalen als verbandplaats hadden ingericht. In de middag van 11 mei 1940 arriveerden er Duitse versterkingen bij de school die over de Rijksweg in de richting van Moerdijk trokken. Zij dwongen de Nederlandse krijgsgevangenen voorop te lopen en sprongen tevoorschijn wanneer zij bij Nederlandse posten kwamen. Zo werden er herhaaldelijk Nederlandse militairen gevangen genomen omdat hier natuurlijk niets tegen te beginnen viel. Intussen raakten veel krijgsgevangen gewond die geen kant op konden en tussen het vuur terecht kwamen. Nadat de Duitsers dit spelletje een aantal keer herhaald hadden keerden zij met gevangenen terug naar de school. De volgende dag op 13 mei, werd de school door Nederlands artillerievuur onder vuur genomen. Hierbij vielen veel zwaar gewonden, waaronder burgers en vielen er een aantal doden. De volgende dag moesten Willem de Vries-Lentsch en andere krijgsgevangenen de doden begraven. Het waren tien Nederlanders en tien Duitsers.
Op 14 mei wapperde de witte vlag op de toren van de Grote Kerk in Dordrecht. De strijd in Dordrecht was voorbij. Het Nederlandse leger had zich teruggetrokken naar Papendrecht. De krijgsgevangenen van de school werden afgemarcheerd richting Rijsoord. In Barendrecht werden zij bij andere gevangenen gevoegd waar zij bleven tot 17 mei. Daarna werd teruggekeerd naar Dordrecht. Hier voegde Willem de Vries-Lentsch zich weer bij de overige Pontonniers in de Benthienkazerne. Hij verbleef hier tot 11 juni, toen hij met groot verlof ging.
In het verslag van de meidagen van 1940, leest u meer over de ervaringen van Willem de Vries-Lentsch tijdens de eerste oorlogsdagen:
Het uniform van Willem de Vries-Lentsch
Het uniform op een mannequin
